وجود ندارد . بدبينى نسبت به جهان ، رنج‌آور است . بسى دردناك است كه آدمى جهان را فاقد احساس و ادراك و هدف بداند . انسانى كه خود را فرزند كوچكى از جهان مىداند و براى خودش هدف قائل است وقتى چنين بينديشد كه جهانى كه مرا و فكر مرا بوجود آورده است و هدف داشتن را به من ياد داده است ، خودش هدف ندارد ، سخت به خود مىلرزد . كسى كه فكر مىكند در جهان عدالت نيست ، در طبيعت تبعيض و ظلم وجود دارد ، اگر همهء نعمتهاى دنيا را به او بدهند بدبين و ناخشنود خواهد ماند . كوششهاى چنين كسى از براى سعادت خود و نيكبختى نوع بشر با هيچ‌گونه دلگرمى و اميدى همراه نيست . وقتى پايهء هستى بر ستمگرى باشد ، ديگر عدالتخواهى انسان بىمعنى است . وقتى اصل جهان ، بىهدف است ، هدف داشتن ما همچون نقش بر آب ، چيزى احمقانه است . اينكه صاحبان ايمان ، از بهترين آرامش و آسايش روانى برخوردارند از آن جهت است كه جهان را حكيم و عليم و هدفدار مىدانند نه گيج‌ومنگ و ابله و بىهدف ، آن را عادل و طرفدار حق و اهل حق مىدانند نه ستمگر و طرفدار ستم و يا بىتفاوت . يكتاپرستان ، در مورد بديها و شرور ، معتقدند كه هيچ چيزى حساب نكرده نيست ؛ بديها يا كيفرى هستند عادلانه يا ابتلائى هستند هدفدار و پاداش آور . اما اشخاص بىايمان چه مىكنند ؟ آنان به چه چيز دل خوش مىدارند ؟ آنان به خودكشى متوسل مىشوند و به گفتهء يكى از آنان « مرگ را با شهامت در آغوش مىكشند » . سازمان بهداشت جهانى ، آمارى منتشر كرده و اعلام كرده كه آمار خودكشى مخصوصاً در ميان روشنفكران بالا مىرود . بر حسب گزارش اين سازمان ، در هشت كشور اروپايى ، خودكشى خيلى زياد شده است . يكى از آن هشت كشور سويس است كه ما آن كشور را نمونهء خوشبختى مىانگاريم . در اين گزارش آمده است كه خودكشى ، سومين عامل مرگ و مير است ، يعنى بيش از سرطان تلفات مىدهد و متأسفانه در ميان طبقهء تحصيلكرده بيش از طبقهء بيسواد واقع مىشود . نيز در همين گزارش آمده است كه در كشورهاى در حال توسعه كه در حال از دست دادن ايمان‌اند ، خودكشى زيادتر است . در آلمان غربى هر سال 12000 نفر به وسيلهء خودكشى مىميرند و 60000 نفر خودكشى مىكنند و نجات داده مىشوند . اين است زندگى كسانى كه ايمان خويش را به خداى دانا « ربّ العالمين » از دست داده‌اند .